زمزم دل

به پاس 8 سال تلاش ...

zamzamedel — Sun, 12 Oct 2008 23:00:33 GMT

سید محمد خاتمی عزیز

22 مهرماه ،‌ آغاز شصت و پنجمین طلوع زندگیتان را صمیمانه تبریک می گویم .

هرچند با افتخار اعلام می کنم به شما در انتخابات های ریاست جمهوری قبل ، رای نداده ام ولی شما را دوست دارم ، اگرچه برخی از سیاست ها و اعتقاداتتان را قبول ندارم ...

در صورت موافقت سردبیر محترم پایگاه خبری تحلیلی روایت ، از این پس حرف های سیاسی و جدی ام را در این سایت خبری رسمی خواهم نوشت .

اولین یادداشت شخصی در روایت
سینمای ایران به خودشیفته ها نیاز ندارد !

همشهری یادت به خیر !!!

zamzamedel — Fri, 10 Oct 2008 22:24:18 GMT

20 مهرماه سالروز گرامیداشت لسان الغیب حافظ شیرازی مبارک باد ...

با مـی به کـنار جــوی می بــاید بــــود

وز غـــصه کــنار جــوی می بــاید بــــود

این مدت عمر ما ، چو گل ده روز است

خندان لب و تـازه روی می بــاید بــــود

حاشیه نوشت 1:

بالاخره ما که نفهمیدیم منظور حضرت حافظ از "یار" ، "دلبر" ، "ساقی" ، " غم عشق" ، "شراب" ، "زلف " ، "پری چهره"،
" ابروی کمانی "و کلی از این نوع حرفا توی شعراشون چی بوده ؟! کی بوده؟! استعاره بوده؟! کنایه بوده ؟! طرف بوده؟! یا ...

حاشیه نوشت 2 :

نگین نگفتما ؛ مهمون عرفان روزای شنبه و یکشنبه همین هفته " بازدید از آرامگاه حافظ " ...

انتها نوشت :

امسال مهمون ویژه مراسم گرامیداشت سالروز حافظ ، دکتر لاریجانی بودن که عصر پنج شنبه و جمعه هم دیداری با دانشجویان دانشگاه شیراز و تشکل های سیاسی استان داشتن که کلی حاشیه و متن داشت ...

+ مسئله کردان/ وام 100 میلیونی / افزایش 10 درصدی ظرفیت دانشگاهها / موضوع هسته ای / طرح تحول اقتصادی / پالیزدار / انتخابات ریاست جمهوری و ....

+ مجلس بی کفایت نمی خواییم نمی خواییم / اهانت به شخص رئیس جمهور / شکسته شدن شیشه های درب ورودی تالار فجر / مجلس نظارتت کو ، کردان مدارکت کو / دعوا بین بچه های انجمن و جامعه / تبعیض جنسیتی توهین به دانشجوست / خجالت خجالت / خاتمی حمایت حمایت / یار دبستانی من ، همره و همراه منی / و ....

روز وصل دوستداران یاد باد ....

zamzamedel — Fri, 10 Oct 2008 07:55:27 GMT

هذا یوم الجمعه و هو یومک المتوقع فیه ظهورک ....

برگشتیم ...

بالاخره بعد از 14 روز ( دو هفته = چند هفته !! ) ، مجدداً به دنیای شیرین وبلاگ نویسی برگشتیم ...

خدایا تو را سپاس ...

از همه‌ی دوستان محترمی که در این مدت نظر داده بودن ، صمیمانه تشکر می کنم :

ساقی ، حباب ، سینا (مسافر ابد ) ، پری‌سا ، خدا داند ... ، نفیسه و بویژه بنده‌ی خوب خدا

خداحافظ

zamzamedel — Fri, 26 Sep 2008 13:56:44 GMT

برای یه مدت چندین هفته ای ، وبلاگ زمزم دل رو به روز نخواهم کرد ...

تو را دوست دارم که به بودنم هستی دادی ...

zamzamedel — Wed, 24 Sep 2008 13:33:18 GMT

بعضی روزها یه وبلاگ نویس ، هیچ مطلبی به ذهنش نمی یاد که به روز کنه ولی بعضی موقع ها هم کلی مطلب توی ذهنش هست که نمی دونه کدومشون رو انتخاب کنه .... الان حالت دوم رو دارم ... و ترجیح می دم بهترینش رو هم انتخاب کنم.

شاید اسم آوینی رو خیلی هامون شنیده باشیم و خیلی از نوشته هاش رو هم خونده باشیم ولی برای من ، بهترین کتابی که از ایشون خوندم با من سخن بگو دوکوهه بود که بعضی از قسمت هاش رو چندین بار هم خوندمش و دیگه حفظم شده!! شاید ماندگارترین جمله‌ی کتاب این باشه که هرکس می خواهد ما را بشناسد داستان کربلا را بخواند ، که کلی حرف توی دل خودش جا داده و میشه اون رو عصاره‌ی کتاب در نظر گرفت ... هرچند خود کتاب ، گفتار متن برنامه‌‌ی روایت فتح و مخاطبش پادگانی به اسم دوکوهه در نزدیکی اندیمشک هستش ، ولی به نظرم تجلی اوج احساس و علاقه‌ی یه عاشق به معشوق هست که در فراق بهترین محبوب زندگی و بیان گلایه های موجود ، به رشته ی تحریر دراومده که به حق میشه با خوندن فقط همین کتاب هم گفت :

چه برازنده عنوانیست سید شهیدان اهل قلم برای سید مرتضی ...

بعضی از قسمت هاش رو دوست دارم توی دفتر خاطراتم ثبتش کنم تا همیشه یادم بمونه مدیون چه کسانی هستم ، پس ....

اگر بپرسی دوکوهه کجاست ، چه جوابی بدهیم ؟ بگوییم دوکوهه پادگانی است در نزدیکی اندیمشک که بسیجی ها را در خود جای می داد و بعد سکوت کنیم ؟ پس ای کاش نمی پرسیدی دوکوهه کجاست ، چرا که جواب گفتن به این سؤال بدین سادگی ها ممکن نیست ...

دوکوهه مغموم است ، اما اشتباه نکنید! او جنگ را دوست ندارد ، جمع باصفای بسیجی ها رو دوست دارد ، جمع شهدا را؛

یکبار دیگر ، سلام دوکوهه . قطارها دیگر در کنار دوکوهه نمی ایستند و بسیجی ها از آن بیرون نمی ریزند . قطارها دوکوهه را فراموش کرده اند و حتی برای سلامی هم نمی ایستند . بی رحمانه می گذرند . اما شهدا انسی دارند با دوکوهه که مپرس. با ذره ذره ی خاکش ، با زمینش ، با دیوارهایش، با با ساختمانهایش ، با همه ی آنچه در چشم ما هیچ نمی آیند . می گویی نه ؟ از حوض روبروی حسینه ی حاج همت باز بپرس که همه ی شهدای دوکوهه با آب آن وضو ساختند...

ای دوکوهه ، تو را با خدا چه عهدی بود که از این کرامات برخوردار شدی و خاک زمین تو سجدگاه یاران خمینی شد ؟ و حال چه می کنی ، در فراق پیشانی هایشان که سبب متصل ارض و سما بود ؟ و آن نجواهای عاشقانه ؟ دوکوهه ، می دانم که چقدر دلتنگی .

... تو را دوست دارم ای دوکوهه ، تو را دوست دارم که بوی بهشت می دهی ... تو را دوست دارم که به بودنم هستی دادی ...

این همه مغموم نباش دوکوهه . امام رفت ، اما راه او باقی است... دوکوهه آیا دوست داری که پادگان یاران امام مهدی نیز باشی؟ پس منتظر باش!

یکبار دیگر ، سلام دوکوهه ...

معتقدم اگر همین فردا قرار باشه یه رفراندم برای تعیین نوع حکومت برگزار بشه قطعاً درصد " آری ها " به جمهوری اسلامی کمتر از 98 درصد خواهد بود ... (دلایل محفوظ)

اما...

معتقدم اگر همین فردا قرار باشه جنگی بر علیه کشورمون تحمیل بشه ، افراد بیشتری و اونهم با اعتقاد ، عشق و معرفت بالاتری نسبت به افراد سال 59 از کشورشون دفاع خواهند کرد ...(دلایل محفوظ)

پ.ن : چند نفرشون رو می شناسیم ...

zamzamedel — Tue, 23 Sep 2008 14:48:18 GMT

خدایا ممنون ... توفیق ده این فرصت آخری رو هم از دست ندیم ...

هشدار: مطلب زیر کاملاً شخصی است ...
یادش به خیر ، همشـــــــاگردی ســـــــــــلام!!

- داداش! میشه صبح ، زود بلند شی ما را ببری بازار ...

- وای! شماها چقدر میرین بازار ، اون روز بازار بودین که!!

- اون روز فقط شال خریدیم حالا ...

- حالا با کی می خوای بری ؟! اصلاً مگه فردا دوقلوها نمی خوان برن مدرسه ؟! مگه روز اولشون نیست؟!

- آره ، مامانشون گفته می رسونمشون ، بعدش باهات میام .

- حالا ببینم تا صبح چی میشه...

- سلام ، چه خبر ؟! خوبین ... بچه ها رفتن؟

- آره ، رسوندمشون مدرسه ، میشه اگه دیر اومدم از بازار ، شما بری دنبالشون؟!

- ولی ... ولی من امروز دانشگاه کار دارم ، اگه رسیدم چشم، حالا سریع سوار شین تا من هم به کارم برسم ...

ساعت 10:55 و مدرسه‌ی ابتدایی شهدای ارتش ...

کلی ماشین شخصی و تاکسی دم در مدرسه بود ، چند تا مینی بوس هم داخل حیاط مدرسه پارک شده بود . ماشین رو گوشه‌ی خیابون پارک کردم و رفتم داخل . روی صندلی های کنار حیاط مدرسه کلی خانم جوون نشسته بودن که اصلاً هم نیازی به فکر کردن نبود که برای چی اونجا نشستن . چند نفر آقا هم اون گوشه حیاط وایساده بودن . رفتم کنارشون وایسادم و منتظر شدم ...

ساعت 11 و صدای زنگ ...

یهویی همه از روی صندلی ها بلند شدن و رفتن طرف در سالن ، اون چند نفر آقا هم یه چند متری رفتن جلوتر ، ولی من اصلاً از سر جام ، جُم نخوردم، عجب شلوغ بازی شده بود ... یه خانم که از روی صداش !! میشد بفهمی ناظم مدرسه هست ، مدام داد می زد که هیچ کس حق نداره بدون والدین از مدرسه بره بیرون ... از دیدن این همه دختر با مانتوی صورتی و مقنه‌ی سفید با روبان صورتی رنگ ( نمی دونم شاید هم حاشیه به اینها میگن ) کلی ذوق کرده بودم . همشون مثل هم بودن ، اصلاً نمی شد از اون فاصله کسی رو تشخیص داد ،‌ مجبور شدم منم تا دم در سالن جلو برم...انگار از زندان آزاد شده بودن ، با سرعت از کلاس بیرون میپریدن !! من مونده بودم چرا دیگه دارن جیغ می زنن !! هرکدومشون تا مامانشون رو می دیدن گل از گلش شکفته می شد . از اون طرف هم می شد کلی جمله های عاطفی شنید از " فربونت برم الهی" بگیر تا " نگاه مانتوت کن ، کثیفش کردی؟! مگه نگفتم ..." ما هم توی اون شلوغی بالاخره خواهرزاده هامون رو رؤیت کردیم و اونها هم دایی عزیزشان... بعد از کلی توضیح که مامانتون با خاله جون رفته بازار ، راضی شون کردم سوار شدن ...

ساعت 11:15 توی مسیر ....

یه ریز حرف زدن ....

دایی جون ! خانم معلمون امروز نیومده بود ...

دایی جون ! من امروز مبصر شدم ...

دایی جون ! هیچ که از دوسام ، امروز روزه نبودن حتی بهاره ...

دایی جون ! خانم ناظم گفت هر که راهش دوره ، فردا نیاد ...

دایی جون ! اصلاً هم مشق نداریم ...

دایی جون ! امروز دوتا نقاشی کشیدیم ، جدول ضرب هم دوبار نوشتیم ..

دایی جون ! من کت اول نشستم ...

دایی جون ! 4 تا دوست جدید پیدا کردم ...

دایی جون ! مریم امروز نیومده بود ...

دائی جون ! ...

ولی از همه ی حرفاشون بیشتر از این خوشم اومد که یکی شون گفت :

دائی جون ! وقتی صبح رفتیم یه چند تا گل گذاشته بودن ، هی خانم ناظم بهمون می گفت : بیان از بوستان !! ردتون کنم ... خانم ناظم فکر کرده چند تا گل بوستان‌ه ....

بالاخره رسیدیم خونه ...

- الو سلام

- علیک سلام

- میشه بیای دنبالمون ؟

- چرا نشه ، حتماً میام ، کجا بیام ؟! (اصلاً هم عصبانی نشدم!!!)

- سلام

- سلام ، دستت درد نکنه اومدی دنبالمون ...

- حالا چیزی هم خریدین ؟!

- فقط سه تا شال ...

* عکس تزئینی است.

پ.ن : اصلاً روز اول مدرسه ی خودم یادم نمی یاد ...

zamzamedel — Sat, 20 Sep 2008 20:44:18 GMT

سوگ نامه :

آن ساعات پایانی که پدر ، فرزندان را وصیت می کرد ، شاید این زینب بود که نوازش های پدر بر سر دخترکان یتیم همسایه را بیشتر حس می کرد درحالی که داشت پدر را نوازش می کرد .

دخترکان معصوم هم ایستاده پشت درب ، با کاسه‌ ای از شیر در دست .

آه!! زینب هم یتیم شد ...

شهادت نامه :

فرزندم‌! اين‌ نامـه (وصیت) از پدريست‌ كـه‌ گرمي‌ آفتـاب‌ زندگيش‌ بـه‌ سردي‌ و غروب‌ مي نشيند ...

فرزندم! در همـه‌ كارهـا به كردگـار خويش‌ توكل‌ كن‌ زيرا تو بـه‌ پنـاهگـاهی‌ استوار و نيرومند روی‌ آورده‌اي‌. آنگاه‌ كـه‌ دست‌ نيـاز بسوی خداي‌ آوری، با همـه‌ دل‌ و جان‌ نيازمند باش‌ زيرا وجود و كرم‌ تنها از خداست‌...

اعتراف نامه :

آمده ام این گوشه‌ی دنیا نشسته ام ، مدام به کوفیان بد و بیراه می گویم!!

شعر نامه :

امشب این دل یاد مولا می کند

لیلةالقدر است و احیا می کند

باشد امشب یادی از یاران کنیم

در دعای نیمه شب ، آهی کنیم

...

ساقی نامه ( گفتمان سیاسی دانشجویی)

zamzamedel — Sat, 20 Sep 2008 12:54:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

مدیریت محترم وبلاگ دل نوا

با سلام و احترام

ضمن تسلیت فرا رسیدن شهادت مولی الموحدین علی (ع) خدمت شما و قبولی طاعات و عبادات حضرتعالی در لیالی پر فضیلت قدر ، احتراماً در مورد اتفاقات اخیر نکاتی را به عنوان یک دانشجو ، خطاب به شما که خوشبختانه از قشر فرهیخته‌ی دانشگاه نیز می باشید تحت یک " گفتمان سیاسی دانشجویی" عرض می نمایم . باشد که مورد مرضی خداوند متعال قرار گیرد . لازم به ذکر است موارد مطرح شده ذیل ، نظر شخصی اینجانب بوده و در صورت راهنمایی های بحق و منصفانه ی حضرتعالی و تطابق با آرمانهای اصیل انقلاب و اسلام – در صورت استناد - با شهامت کامل حاضر به اصلاح دیدگاه هایم می باشم .

قبل از آغاز بحث لازم می دانم که به دو نکته اشاره نمایم :

1 ) ماجرای سخنان معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان میراث فرهنگی جناب آقای اسفندیار رحیم مشائی در مورد دوستی با مردم اسرائیل و سپس اصرار ایشان بر مواضع خود و نیز دعوت شخصیت ها مبنی بر مناظره را آنقدر موضوعاتی کوچک ، بی اهمیت ، بی اساس ، پوچ و غیر منطقی می دانم که حاضر نبوده و نیستم حتی درباره ی آن نیز بحث نمایم – عدم اظهار نظر در این مورد تا کنون با حضرتعالی و دیگر دوستان گواه این ادعاست – حتی حاضر نبودم لااقل به عنوان یک وبلاگ نویس ( با وجود علاقه مندی به مباحث سیاسی ) یک پست وبلاگم را به این موضوع اختصاص دهم و فقط به یک جمله کوتاه و مبهم تحت عنوان اینکه " آقای رئیس جمهور من هم به عنوان کسی که در سوم تیر به شما رأی دادم اعتراض دارم " اکتفا کردم و در انتهای یکی دیگر از پست ها هم ، فقط به خبر احتمال سؤال از رئیس جمهور در مجلس اشاره کردم که برخلاف دو لینک دیگر در همان پست ، از عنوان خبر آن خبرگزاری نیز اجتناب کردم و عنوان " به خاطر هیچ و پوچ " را برای آن برگزیدم ؛ لذا این نوشتار هیچ ربطی به آن سخنان و شخص گوینده ندارد ، چرا که معتقدم پرداختن به امر بدیهی "غلط" ، خود نیز "غلط" خواهد بود .

2 ) با دقت در سخنرانی مقام معظم رهبری در خطبه های نماز جمعه و ریاست محترم جمهور در کنفرانس مطبوعاتی اخیر به وضوح می توان اشتباهات قطعا ً سهوی شخص رئیس جمهور را در این موضوع را مشاهده کرد . مقایسه ی موضع گیری هایی همچون "درست بودن سخنان معاون خود" ، "موضع دولت و مردم قلمداد کردن آن" و " تعریف ارائه کرده از مردم اسرائیل ، دلسوزی برای آنها و جدا کردن مردم از رژیم صهیونیستی" در مقابل سخنان حکیمانه‌ی رهیری مبنی بر " غلط و اشتباه بودن دوستی با مردم اسرائیل" ، " عدم موضع نظام بودن چنین حرفهایی " و " تعریف کامل و روشن مردم اسرائیل و انتخاب عنوان سیاهی لشکر رژیم غاصب برای آنها " می تواند به راحتی این اشتباهات را نشان دهد .

با نگاهی کوتاه و گذرا به سایتهای خبری و خبرگزاری ها داخلی و خارجی از روزهای نخست این ماجرا تا دیروز !! ( مربوط به داخلی ها ) می شود انواع موضع گیریها را از شخصیت ها ، گروهها و جناح های مختلف در این باره را مشاهده کرد که هرکسی از ظنّ خود ، برای این موضوع و شخص گوینده‌ی آن ، یار شده بودند و به اظهار نظر پرداخته بودند ، طوری که یک مسئله ی " کوچک و بی اهمیت " به یک موضوع " التهاب آفرین" تبدیل شد، طوری که این " گفتگوهای بی مورد و نابه جا " به مسئله ی مهم جامعه مبدل گشت که از نمایندگان مجلس گرفته تا مراجع ، احزاب ، تشکل های دانشجویی، افراد شناخته شده دنیای سیاست و غیر سیاست ، اعضای مجلس خبرگان ، ائمه ی جمعه ، شخصیت های رژیم صهیونیستی !!، سران کشورهای عربی و غبر عربی و ... همگی در این باره به موضع گیری پرداختند.

هرچند انتقاد و شنیدن پاسخ آن در نظامی که مبتنی بر شاخصه ی آزادی بیان ، بنا شده است امری پسندیده و نشان از بالندگی و نشاط آن جامعه دارد ،‌ اما در بیان حرفها و نوشته ها رعایت دو موضوع می تواند میزان پایبندی افراد را به بسیاری از اصول بیازماید : یکی عدم تخریب و رعایت انصاف دیگری مصلحت اندیشی.

این دو موضوع که بارها مورد تاکید رهبری و خطاب آن هم ، همه‌ی افراد از دانشجوها تا نخبگان سیاسی را در بر می گیرد در این ماجرا ، به نظر نویسنده اصلاً رعایت نشد ، طوری که می توان میزان ولایت پذیری افراد را به وسیله ی رعایت یا عدم رعایت آنها به وضوح سنجید .

از طرفی بسیاری از دلسوزان نظام ، از سر احساس وظیفه !! وارد این میدان شدند و به محکوم کردن این ماجرا پرداختند و از طرفی دیگر هم بسیاری از مخالفان آن را دستمایه ای برای تخریب دولت قرار دادند ؛ فارغ از اینکه اگر گروه اول به عواقب موضع گیریهای خود می اندیشیدند و از بین بد و بدتر ، بد را انتخاب می کردند و کمی مصلحت اندیش می شدند ، این ماجرا عاملی برای " جریان سازی " علیه دولت و نظام تبدیل نمی شد و از طرف دیگر اگر گروه دوم ، کمی انصاف را سرلوحه‌ی رفتار و گفتار خود قرار می دادند ، " یک مسئله ی کوچک و اشتباه " را بی جهت به " یک مسئله ی بزرگ و فاجعه آمیز " تبدیل نمی کردند.

هرچند از فردا ( یا حتی از امروز ) بسیاری از کسانی که ادعای ولایت پذیری دارند (یا در حقیقت ولایت پذیر هستند) سخنان رهبری را فصل الخطاب قلمداد خواهند کرد – مانند شخص رحیم مشائی – و این ماجرا را " تمام شده " فرض می کنند و " در گفتگوها " را بسته شده می دانند و دیگر هیچ سخنی در سایتها و محافل عمومی خود نخواهند زد ؛ اما به نظرم معما چو حل گشت آنگاه دیگر جواب آن ارزشی نخواهد داشت ، چرا که مگر این بار اولی بوده است که رهبری در مورد یک موضوع این چنینی ، نخبگان را به پرهیز از تنش در جامعه دعوت می کرده است که "حضرات" یادشان رفته بود قبل از این ماجرا آن را رعایت کنند ؟!! به نظرم اینگونه رفتارها چیزی نخواهد بود جز اینکه متاسفانه بیشتر نخبگان سیاسی !! سعی می کنند همیشه از آب گل و آلود ، ماهی خود را صید نمایند و بعد از شکار آن ، خود ( یا جناح خود ) را پشت سر رهبری پنهان کنند و آنگاه با خیال راحت شروع به خوردن کنند و به فکر صیدی دوباره از یک رودخانه ی گل آلود دیگر در فرداهایی که ...

هرچند سکوت روزهای اول رئیس جمهور در این ماجرا را عدم دامن زدن بیشتر ایشان به جوسازی ها می دانستم ولی همواره منتظر عکس العمل یکباره ی ایشان در این مورد بودم تا مرهمی باشد بر همه‌ی دل نگرانی ها ؛ اما با گذشت زمان و حمایتهای عملی ایشان از معاون خود – همراهی در سفرها و حضور ایشان در مراسم پرتاب ماهواره بر و ...- چراغ امیدم (مان) روز به روز کم فروغ تر می شد تا بالاخره در کنفرانس مطبوعاتی اخیر ، چراغ امیدم (مان) کاملاً خاموش شد . اما اینک فارغ از هر گونه احتمال بعدی – که اتفاق آن را بعید می دانم - چراغ امیدم (مان) با بیانات رهبری آنقدر پرنور گشته است که آن روزهای سپری شده در نور اندک ، از خاطراتم (مان) کاملاً محو شده است.

بگذریم که این اتفاقات و پیامدهای آن اولین بار نبوده و متاسفانه آخرین باری هم نخواهد بود که رخ می دهد ، اما قطعاً میزانی بود برای سنجش ولایت پذیری بسیاری از افراد که در این آزمون هم ، شکست خوردند ولی ای کاش اگر امروز به شکست خود اقرار نخواهند کرد لااقل یک لحظه به خود می آمدند که در طول دوران سیاسی خود همواره چه می گویند و به چه عمل می کنند .

اما اگر چه موضوع بی اساس و کم اهمیت " دوستی یا عدم دوستی با مردم اسرائیل " به حکم وظیفه تمام شده است و حجت بر همه - من ، تو ، او ، رحیم مشائی و شخص رئیس جمهور - تمام شده است و باید در گفتگوها را کاملاً بست ولی در موضوع اساسی و مهم " ولایت پذیری " همیشه باز است چرا که هنوز اندر خم کوچه های ادعا و واقعیت سرگردانیم و بدون عکس العمل های شایسته در این کوچه های پر پیچ و خم حوادث قطعاً گم خواهیم شد ؛ پس اجازه دهید بگویم :

آقای رئیس جمهور!! سلام ....

التماس دعا

برادر شما عــــــــرفان

پ.ن :

++ عذرخواهی می کنم از کسانی که الان به این وبلاگ سر زدن و متأسفانه با یه پست خصوصی مواجه شدن ... ببخشید ... مخاطب مستقیم این مطالب " ساقی" و در جواب به ایشون هستش ولی نظرات شما هم می تونه کمک کنه ...

++ توی این پست خودم و ساقی رو به شدت تحویل گرفتم اما شما به دل نگیرید !!

ليلة القدر خير من الف شهر

zamzamedel — Fri, 19 Sep 2008 12:26:18 GMT

خدایا می ترسم از امشبی که تقدیر یک ساله ام را رقم خواهم زد .

خدایا شرم دارم از عرضه‌ی اعمالم بر آن کسی که در طول زندگیم ادعای دوست داشتنش را می کردم .

خدایا وای بر منی که هبوط فرشتگانت را در چنین شبی ، هنوز هم یک لحظه درک نکرده ام .

خدایا پناه می برم به تو از شکایت قرآنت در ‌روزی که انگشت حسرت ،‌ به دندان گرفته ام .

اما خدایا ...

می دانم که می دانی ، که از درک عظمت چنین شبی عاجز و ناتوانم ، اما تو خود کرم نما و مرا هم در جمع بندگان خوبت دعوت نما ، و خود نیز خواستنی ها را به من بیاموز تا بدانم چه بخواهم و چه نخواهم ...

اما خدایا ...

زمزمه های دلم را در چنین شبی با طنین صدای خوبانت ، همراه ساز تا شاید الغوث الغوث هایم ، این بار سکوت عرش را به تقلا تبدیل سازد و خلاص شدن از آتش جهنمت را به من نیز نوید دهند .

اما خدایا ...

در آن لحظات پایانی سحرگاهان ، توفیق ده تا کتاتب را واسطه‌ی گناهانم و عفو تو قرار دهم و از تو درخواست نمایم ، که مرا به بحق مناجات های عاشقانه و پایانی علی (ع) در محراب عبادت ، به رستگاری عظیم در جوار خودت نائل سازی ...

پس خدایا امشب همه ی بدی هایم را رو خواهم کرد تو هم کرم نما و همه ی خوبیهایت را رو کن ...

حرفي بود گفته شد و اشتباه بود و تمام

zamzamedel — Fri, 19 Sep 2008 12:24:18 GMT

آقای رئیس جمهور!

سلام

حجت بر شما تمام شد .

میزان ولایت پذیری تان را خواهیم سنجید !!

منتظریم ...

والسلام

پ.ن :

دیروز ( پنج شنبه ) :

رئیس جمهور / کنفرانس مطبوعاتی

حرف آقاي مشايي حرف دولت !!!است و حرف روشن است. ملت ما با ملت‌ها و با مردم مشكلي ندارد.... با مردمي كه با دروغ و فريب آنجا آورده و سپر بلا شده‌اند .... ما دلمان براي اينها هم مي‌سوزد!!! ... ما حساب اينها را با صهيونيست‌ها و شبكه‌ي صهيونيسم جهاني جدا مي‌دانيم!!!... اما مي‌خواهم اين‌جا اظهار كنم كه آقاي مشايي مظلوم !!! واقع شد

امروز ( جمعه ) :

مقام معظم رهبری / خطبه های نماز جمعه

يك نفر پيدا مي‌شود درباره مردمي كه در اسرائيل زندگي مي‌كنند يك اظهار نظر مي‌كند، البته اين اظهار نظر، اظهار نظر غلطي است. اينكه گفته شود ما با مردم اسرائيل هم مثل مردم ديگر دنيا دوستيم اين حرف درستي نيست، حرف غيرمنطقي است.... مردم اسرائيل مگر چه كساني هستند؟ همان كساني هستند كه غصب خانه، غصب سرزمين، غصب مرزعه و غصب تجارت به وسيله همين‌ها دارد، انجام مي‌گيرد ، سياهي لشكر عناصر صهيونيست همين‌ها هستند ، نمي‌شود ملت مسلمان نسبت به افرادي كه اينجوري عامل دست دشمنان اساسي دنياي اسلام هستند، بي تفاوت باشد .... شهرك هاي يهودي نشين امروز به وسيله همين مردمي كه گفته مي‌شود مردم اسرائيل، به وسيله همين‌ها پر شده. همين ها هستند كه دولت جعلي صهيونيست اينها را مسلح كرده است بر عليه مردم مسلمان فلسطيني كه فلسطيني ها جرات نكنند نزديك اين شهركها بشوند، همين هستند ديگر. خوب اين حرف خطايي بود، حرف درستي نبود... موضع جمهوري اسلامي و موضع دولت جمهوري اسلامي هم اين نيست...

حالا كسي حرفي مي‌زند اشتباه ، عكس العملي‌هايي هم در مقابل آن نشان داده مي‌شود. خوب مساله را بايد تمام كرد. اينكه يك روز يك نفر از اين طرف بگويد، يكي از آن طرف بگويد، يكي اينجور استدلال كند، يكي از آن طرف حرف بزند، اين درست نيست، اين التهاب آفريني است؛ حرفي بود گفته شد و اشتباه بود و تمام